Proces oczyszczania

Proces oczyszczanie w układzie rozsączającym

Najprostsza i najpopularniejsza przydomowa oczyszczalnia ścieków to osadnik gnilny współpracujący z układem rozsączającym. Jest to rozwiązanie tanie i nie zużywające energii, proste w obsłudze i niezawodne w eksploatacji. Jednocześnie ten rodzaj oczyszczalni, prawidłowo zaprojektowany i wykonany pozwala czyścić ścieki do takiego stopnia, że można je bezpiecznie wprowadzić do gleby i wód powierzchniowych.

Osadnik gnilny

Gromadzi wszystkie ścieki z gospodarstwa domowego. Osadnik o odpowiedniej pojemności usytuowany jest w pobliżu domu. Ma on na celu umożliwienie wstępnego oczyszczania ścieków, poprzedzającego doczyszczenie i wchłonięcie ich przez grunt w wyniku rozsączania podziemnego.

W osadniku gnilnym ścieki zostają rozdzielone na drodze sedymentacji (osadzania) oraz flotacji (wypływania) na kożuch, osad oraz ciecz podczyszczoną "szarą wodę", która jest odprowadzana do dalszego procesu oczyszczania w gruncie. Fermentacja spowodowana w osadniku przez bakterie beztlenowe powoduje w efekcie oczyszczanie ścieków już w około 65%.

Układ rozsączający

Najczęściej stosowaną technologią drugiej fazy oczyszczania jest układ rozsączający spełniający wymogi ochrony środowiska. Jest to jedna z technologii odprowadzająca ścieki do gruntu. System ten w małym stopniu ogranicza użytkowanie terenu, na którym jest zlokalizowany. Ścieki z osadnika gnilnego przechodzą do perforowanych rur ułożonych w obsypce z kruszywa.

Proces w glebie realizowany jest przy pomocy mikroorganizmów rozwijających się na uziarnieniu obsypki i żywiące się zanieczyszczeniami zawartymi w rozsączanych ściekach i tlenem z powietrza.

Najaktywniejsza jest powierzchniowa warstwa gleby, zatem warto efektywnie wykorzystać jej zdolności samooczyszczające. Mechanizm oczyszczania ścieków w glebie jest złożony. Gleba działa jak filtr, zatrzymuje te zawiesiny, których wielkość przekracza rozmiar porów glebowych. W glebie substancje mineralne i organiczne przekształcają się w związki mineralno-organiczne, rozpuszczalne w wodzie. Niebezpieczne bakterie są zatrzymane i niszczone.

Podziemne rozsączanie ścieków w naturalny sposób częściowo zamula powierzchnię filtrującą. Osad powstaje z substancji zawartych w cieczy wychodzącej z osadnika, bakterii oczyszczających, odżywiających się substancją organiczną w cieczy i strącania się tlenków żelaza i magnezu, które nadają osadowi czarny kolor. Zmiany te są zjawiskiem normalnym i nieuniknionym, nie wpływają ujemnie na jakość rozsączania. Po pewnym czasie, dzięki aktywności biologicznej gleby, ustala się równowaga.

Proces oczyszczania z osadem czynnym

Oczyszczanie ścieków w przydomowej oczyszczalni na osad czynny oparte jest na metodzie czyszczenia biologicznego. Substancją aktywną w procesie czyszczenia jest osad czynny, który jest mieszaniną mikroorganizmów, którym do rozwoju i życia niezbędne są substancje zawarte w ściekach. W procesie oczyszczania następuje wyeliminowanie zanieczyszczeń fosforowych oraz zanieczyszczeń azotowych. W procesie oczyszczania nie stosuje się żadnych dodatkowych związków chemicznych.

Ścieki z budynku kierowane są do osadnika wstępnego (gnilnego), gdzie następuje rozdzielenie tych zanieczyszczeń na proste związki organiczne i gazy oraz wstępnie wytrącane zawiesiny. Konstrukcja zbiornika wraz z syfonem zabezpiecza przed przedostaniem się zawiesin do dalszych komór. Konstrukcja syfonu uniemożliwia rozrywanie się kożucha na powierzchni nawet przy nagłych wzrostach przepływu, a przez to tworzy się beztlenowy zbiornik. Ścieki pozbawione zanieczyszczeń zasyfonowanym przelewem dostają się do bioreaktora, tam poddawane są okresowemu napowietrzaniu przez dyfuzory. Tutaj przy udziale tlenu przebiega areakcja. Wskutek tego osad może rozłożyć zanieczyszczenia znajdujące się w ściekach na substancje proste. Oczyszczone ścieki dostają się przez dolny otwór do osadnika wtórnego gdzie następuje oddzielenie ścieków od zawiesin osadu czynnego. Sklarowane ścieki w osadniku wtórnym wypływają odpowiednio skonstruowanym przelewem, chroniącym przed przedostawaniem się kożucha zbierającego się na powierzchni. Nadmiar osadów usuwany jest do osadnika wstępnego za pomocą pompy podnośnikowej. Napowietrzanie realizowane jest dmuchawą (sprężarką) przez system zaworów znajdujących się w rozdzielaczu. Dmuchawa (sprężarka) instalowana jest w pomieszczeniu lub w wydzielonej skrzynce obok oczyszczalni.